Teksty kolęd

Pasterze w podziwieniu stają,
Tryumfu przyczynę badają:
Co się nowego dzieje,
Że tak światłość jaśnieje,
Nie wiedząc, nie wiedząc.

Że to Bóg, gdy się dowiedzieli,
Swej trzody w polu odbieżeli,
Spiesząc na powitanie,
Do Betleemskiej stajnie
Dzieciątka, dzieciątka.

Niebieskiem światłem oświeceni,
Pokornie przed nim uniżeni,
Bogiem go być prawdziwym,
Sercem a afektem żywym
Wyznają, wyznają.

I które mieli z sobą dary,
Dzieciątku dają za ofiary:
Przyjmij o narodzony!
Nas i dar przyniesiony,
Z ochotą, z ochotą.

A potem Maryi cześć dają,
Za matkę Boską ją przyznają,
I z ojcem domniemanym,
Józefem mianowanym,
Serdecznie, serdecznie.

Potem i Króle widziani
Cisną się między prostotą,
Niosąc dary Panu w dani:
Mirę, kadzidło i złoto:
Bóstwo to razem zmieszało,
Z wieśniaczemi ofiarami!
A Słowo Ciałem się stało,
I mieszkało między nami.

Podnieś rękę Boże Dziecie,
Błogosław krainę miłą,
W dobrych radach, w dobrym bycie,
Wspieraj iej siłę swą siłą,
Dom nasz i majętność całą,
I twoje wioski z miastami!
A Słowo Ciałem się stało,
I mieszkało między nami.

I my czekamy na Ciebie, Pana;
A skoro przyjdziesz na głos kapłana,
Padniemy na twarz przed Tobą
Wierząc, żeś jest pod osobą
Chleba i wina.

Idźcie do Betleem, gdzie Dziecię zrodzone,
W pieluszki powite, w żłobie położone;
Oddajcie Mu pokłon Boski, On osłodził wasze troski.
Gloria, gloria, gloria in excelsis Deo.

A gdy pastuszkowie wszystko zrozumieli,
Zaraz do Betleem skoczno pobieżeli:
I tak zupełnie zastali, jak im Anieli zeznali.
Gloria, gloria, gloria in excelsis Deo.

Stanąwszy na miejscu, pełni zadumienia,
Iż się Bóg tak zniżył do Swego stworzenia:
Padli przed Nim na kolana i uczcili swego Pana.
Gloria, gloria, gloria in excelsis Deo.

Nareszcie gdy pokłon Panu już oddali,
Z wielką wesołością do swych trzód wracali,
Że się stali być godnymi, Boga widzieć na tej ziemi.
Gloria, gloria, gloria in excelsis Deo.

Oto jak każą nam kapłani,
Damy dar troisty,
Modły, pracę niosąc w dani,
I żar serca czysty.
To kadzidło, mirrę, złoto,
Niesiem Jezu szczerze,
Dajem to z serca ochotą,
Przyjm od nas w ofierze.

O dziwne narodzenie! nigdy niewysłowione;
Poczęła Panna Syna w czystości,
Porodziła w całości
Panieństwa swojego.

Już się ono spełniło, co pod figurą było:
Aaronowa różdżka, zielona
Stała się nam kwitnąca
I owoc rodząca.

Słuchajcież Boga Ojca, jako go wam zaleca:
Tenci jest Syn Najmilszy, Jedyny,
Wam w raju obiecany,
Tego wy słuchajcie.

Bogu bądź cześć i chwała, któraby nie ustała;
Jak Ojcu tak i Jego Synowi,
I świętemu Duchowi,
W Trójcy Jedynemu.

Witaj Panie, cóż się stanie,
Że rozkoszy niebieskie
Opuściłeś, a zstąpiłeś
Na te niskości ziemskie?
Miłość moja to sprawiła,
By człowieka wywyższyła,
Pod nieba Empirejskie.

Czem w żłobeczku nie w łóżeczku,
Na siankuś położony?
Czem z bydlęty nie z Panięty,
W stajni jesteś złożony?
By człek sianu przyrownany,
Grzesznik bydlęciem nazwany,
Przezemnie był zbawiony.

Twoje państwo i poddaństwo,
Jest świat cały o Boże;
Tyś polny kwiat, czemuż cię świat
Przyjąć nie chce choć może?
Bo świat doczesne wolności
Zwykł kochać, mnie zaś z swej złości,
Krzyżowe ściele łoże.

W Ramie głosy pod niebiosy,
Wzbijają się Racheli,
Gdy swe Syny bez przyczyny,
W krwawej widzi kąpieli!
Większe mnie dla nich kąpanie,
W krwawym czeka oceanie,
Z kąd niebo będą mieli.

Trzej Królowie Monarchowie
Wschodni kraj opuszczają.
Serc ofiary z trzema dary,
Tobie Panu oddają;
Darami się kontentujesz,
Bardziej serca ich szacujesz,
Za co niech niebo mają.

Dziecina się kwili, Matusieńka lili,
W nóżki zimno, żłóbek twardy, stajenka się chyli.

Matusia truchleje, serdeczne łzy leje,
O mój Synu! wola Twoja, nie moja się dzieje.

Przestań płakać, proszę, bo żalu nie zniosę,
Dosyć go mam z męki Twojej, którą w sercu noszę.

Józefie starejki, daj z ogniem fajerki,
Grzać Dziecinę, sam co prędzej podpieraj stajenki.

Pokłon oddawajmy, Bogiem Go wyznajmy,
To Dzieciątko ubożuchne, ludziom ogłaszajmy.

Niech Go wszyscy znają, serdecznie kochają,
Za tak wielkie poniżenie chwałę Mu oddają.

O Najwyższy Panie! waleczny Hetmanie!
Zwyciężonyś, mając rączki miłością związane.

Leżysz na tem sianie, Królu nieba, ziemie,
Jak baranek na zabicie, za moje zbawienie.

Pójdź do serca mego, Tobie otwartego,
Przysposób je do mieszkania i wczasu Swojego.

Albo mi daj Swoje, wyrzuciwszy moje,
Tak będziesz miał pałac na mieszkanie Twoje.

Dam ja Jezusowi z chlebem masełka,
Włożę ja kukiełkę w Jego jasełka.
Lulajże, Jezuniu, lulajże, lulaj.

Lulajże piękniuchny mój Aniołeczku,
Lulajże wdzięczniuchny świata kwiateczku.
Lulajże, Jezuniu, lulajże, lulaj.

Lulajże różyczko najozdobniejsza,
Lulajże lilijko najprzyjemniejsza.
Lulajże, Jezuniu, lulajże, lulaj.

Dam ja Ci słodkiego Jezu cukierku,
Rodzenków, migdałów, co mam w pudełku.
Lulajże, Jezuniu, lulajże, lulaj.

Lulajże przyjemna oczom gwiazdeczko,
Lulajże najczystsze świata słoneczko.
Lulajże, Jezuniu, lulajże, lulaj.

Dam ja Maleńkiemu piękne jabłuszko,
Matki ukochanej dam Mu serduszko.
Lulajże, Jezuniu, lulajże, lulaj.

Cyt, cyt, cyt, zasypia małe Dzieciątko,
Oto już zasnęło niby kurczątko.
Lulajże, Jezuniu, lulajże, lulaj.

Cyt, cyt, cyt, wszyscy się spać zabierajcie,
Mojego Dzieciątka nie przebudzajcie.
Lulajże, Jezuniu, lulajże, lulaj.

Dzieciątko się do pastuszków uśmiecha,
Swobodnie każdy z nich sobie oddycha.
Witają Dzieciątko, Małe Pacholątko,
Pasterze, pasterze.

Postanęli pastuszkowie wokoło,
Zaśpiewali Jezusowi wesoło.
Witają Dzieciątko, Małe Pacholątko,
Pasterze, pasterze.

Dziękował im Józef stary za dary,
Przyniesione dla Jezusa ofiary.
Witają Dzieciątko, Małe Pacholątko,
Pasterze, pasterze.

I trzej królowie od Wschodu przybyli,
I dary Panu kosztowne złożyli.
Chrystus się rodzi, Pan oswobodzi,
Anieli grają, Króle witają.
Pasterze śpiewają, bydlęta klękają,
Cuda, cuda ogłaszają.

Pójdźmy też i my przywitać Jezusa,
Króla nad królmi, uwielbić Chrystusa.
Chrystus się rodzi, Pan oswobodzi,
Anieli grają, Króle witają.
Pasterze śpiewają, bydlęta klękają,
Cuda, cuda ogłaszają.

Bądźże pochwalon dziś nasz wieczny Panie,
Któryś złożony na zielonem sianie.
Chrystus się rodzi, Pan oswobodzi,
Anieli grają, Króle witają.
Pasterze śpiewają, bydlęta klękają,
Cuda, cuda ogłaszają.

Bądź pozdrowiony, Boże nieskończony,
Sławiemy Ciebie, Jezu niezmierzony.
Chrystus się rodzi, Pan oswobodzi,
Anieli grają, Króle witają.
Pasterze śpiewają, bydlęta klękają,
Cuda, cuda ogłaszają.

Witaj Jezu nam zjawiony,
Witaj dwakroć narodzony,
Raz z Ojca przed wieków wiekiem,
A teraz z Matki człowiekiem.

Któżto słyszał takie dziwy,
Tyś człowiek i Bóg prawdziwy,
Ty łączysz w Boskiej osobie,
Dwie natury różne sobie.

Tyś świat stworzył, a świat Ciebie
Nie poznał, mając wśród siebie:
Idziesz dla jego zbawienia,
On Ci odmawia schronienia.

Za to u świata ubogich,
Ale w oczach Twoich drogich,
Pastuszków, którzy czuwali,
Wzywasz, by Cię przywitali.

O szczęśliwi pastuszkowie!
Któż radość waszą wypowie:
Czego Ojcowie żądali,
Wyście pierwsi oglądali.

Obietnica w raju dana,
Dziś została wykonana:
Boże jakżeś miłosierny!
W darach hojny, w słowach wierny.

Takeś świat ten umiłował,
Iżeś Syna nie żałował:
Zesłałeś Go na cierpienia,
Od samego narodzenia.

O Jezu, nasze kochanie,
Czemu nad niebios mieszkanie
Przekładasz nędzę, ubóstwo,
I wyniszczasz Swoje Bóstwo.

Miłości to Twojej dzieło,
Z miłości początek wzięło:
Byś nas zrównał z Aniołami,
Poniżasz się między nami.

Spraw to, Jezu, Boskie Dziecię,
Niech Cię kochamy nad życie:
Niech miłością odwdzięczamy,
Miłość, której doznawamy.

Święta Panno, Twa przyczyna,
Niech nam wyjedna u Syna,
By to Jego narodzenie,
Zapewniło nam zbawienie.